Borstvoeding

Jaja, nu al weer 8 maanden aan de borstvoeding. En ik heb er nog steeds een goed gevoel bij, maar wil soms ook wel eens een potje er bij huilen.

Het gaat namelijk niet altijd even makkelijk. Ik geniet enorm als het goed gaat, maar er komen altijd wel weer dagen waarbij ik het gevoel heb van; oh, nee he, niet weer... maar ook dan ga ik door, kost wat het kost en dat is dan voornamelijk energie. Die dagen heb ik nu net weer gehad vorige week, want dan wordt ik ongesteld. en de dagen daar voor aan drinkt zoonlief onrustig, kort, chagarijnig. Ik weet nu dat het helpt om gewoon rustig te blijven en het (weer) te accepteren, maar dat gaat ook gepaard met tranen. En als ik denk dat hij te weinig heeft gehad, dan leg ik hem gerust naar twee uurtjes weer eens aan als meneer slaapt en krijgt dan alsnog de nodige groeistoffen(hihi) en dan voel ik me toch ook weer heel tevreden. Of wat ik dan ook wel doe, is gewoon een extra keer kolven om dan toch de borsten zo leeg mogelijk te maken en de productie op peil te houden.

Lieve Sebastiaan is nu alweer 8 maanden. Hij wordt groot, hij wordt een ongelovelijk lief klein jongetje naar wie ik elke keer als ik naar huis rijd smacht om hem weer te zien lachen zodra ik weer binnenkom, zijn handjes uitstrekt en wil zeggen van; Mama, pak me op en knuffel me!!

Ik vind inmiddels ook al een tijdje steun op het borstvoedingsforum. En vaak sta ik versteld van het feit hoeveel onzekere mama's er zijn die allemaal hetzelfde doormaken, voelen, doen, wat dan ook. En dat allemaal voor onze dierbaarste kindjes. Fantastisch om het te zien en te mogen meemaken! En ook heerlijk als ik weer iets herken wat ik zelf ook een paar maanden geleden doormaakte en je dan weer iemand een hart onder de riem kan steken en kan zeggen; Meid, je doet het goed en ook hier kom je weel weer doorheen..

Want wij vrouwen zijn heel beïnvloedbare wezens en we laten ons soms gek maken van wat onze omgeving ervan zegt en doet en dan vergeten we wat we nu eigenlijk zelf willen en zijn we even van ons a pro po. Dan is het moment dat we steun zoek en toch van iemand willen horen dat je het goed doet, op welke manier ook, als je je maar laat volgen door je gevoel, je gezonde intuïtie.

En dan tot slot het verbonden voelen met elke moeder, wat dat ben je. We hebben allemaal hetzelfde door- en meegemaakt! Heerlijk toch om dat zo samen, waar dan ook en zelfs online, samen mee te mogen maken.

Lieve moeders, geniet en heel veel sterkte bij wat je ook doet en vergeet niet te genieten.

Liefs San en Sebastiaan.

P.s kijk anders even een keertje extra in dat kleine bedje als je ukje slaapt....wedden dat je glimlacht??

xx